Osobiste konta – Firma

Archive for the ‘finanse’ Category

Wiele firm organizuje dla swoich pracowników imprezy integracyjne. Cieszą się one wśród nich ogromnym powodzeniem, bo zazwyczaj organizowane są w jakichś ciekawych miejscach, z dala od miejsca zamieszkania oraz mają ciekawy program rozrywkowy. Pracownicy uczestniczący w takich imprezach nie ponoszą żadnych kosztów, to pracodawca świadczy nieodpłatnie dla

nich usługę. Czy w związku z tym podatnik, którym jest pracodawca będzie musiał odliczyć VAT? Opodatkowaniu, w świetle ustawy o VAT, podlegają takie nieodpłatne świadczenia usług, które służą osobistym celom pracowników i nie mają związku z działalnością firmy. Jeśli usługa ma związek z działalnością przedsiębiorstwa i jest jednym z jego zadań, wtedy wyłączona jest z opodatkowania. Imprezy integracyjne są jednym z zadań każdej firmy, mają one na celu zintegrować załogę, służą bliższemu poznawaniu się pracowników, a w związku z tym mogą przyczynić się do podniesienia prestiżu firmy, wzrostu produkcji oraz poprawienia atmosfery w zakładzie pracy. Jeśli nawet podatnik odliczył VAT, kiedy kupował towary, zamawiał różnego rodzaju produkty i usługi, to będzie mógł żądać zwrotu, bo tego typu nieodpłatne świadczenie usług nie podlega opodatkowaniu. Imprezy integracyjne mają charakter otwarty. Zaprasza się na nie wszystkich pracowników, z rodzinami lub bez. Nie wszyscy w takich imprezach uczestniczą. Pracodawca nie sporządza list obecności, więc nie można ustalić wartości jaką przypada na każdego pracownika.

Jak wielu pracodawców udostępnia swoje samochody służbowe pracownikom, to najlepiej widać na parkingach w pobliżu miejsca ich zamieszkania. Wiadomą rzeczą jest, że kiedy pracownik mieszka w oddaleniu od swojego zakładu pracy i na co dzień posługuje się służbowym samochodem w kontaktach z klientem, to nie będzie tego samochodu zostawiał pod budynkiem firmy. Podjeżdża nim pod swój dom, by na następny dzień udać się w podróż służbową na spotkanie służbowe z klientem lub kontrahentem. W tym przypadku nie można mówić o jakimkolwiek przychodzie po stronie pracownika, ponieważ wykonuje on swoje obowiązki służbowe. Ale bywa i tak, że zanim ów pracownik wyruszy służbowym samochodem na spotkanie, po drodze odwozi dzieci do szkoły i żonę do pracy. Dzień wcześniej, tymże samochodem, pracownik odbył z rodziną wycieczkę nad jezioro. Nie były i nie są to jednak zadania, które ma do wykonania pracownik i które zostały mu przydzielone przez firmę. On wykorzystał samochód służbowy do prywatnych celów. Istnieją dwie formy wykorzystania samochodu służbowego do celów prywatnych. Jedna niepłatna, druga płatna. Pracodawca, w pierwszym przypadku, wartość tego świadczenia doliczy do przychodów pracownika i opodatkuje. Pracownik poniesie wszelkie koszty z tym związane. W drugim przypadku pracodawca zawiera umowę z pracownikiem. Jest to umowa najmu, z której wynika, że pracownik zapłaci pracodawcy czynsz za wynajem służbowego samochodu. Zaoszczędzi on na składkach, a w czynszu będzie już podatek VAT.

Pewnie już wszyscy podatnicy przyzwyczaili się do zwrotu podatku z tytułu posiadania dzieci. Potocznie nazywa się to ulgą na dzieci. Ulga ta dotyczy dzieci od niemowlaka aż po te do 25 roku życia, o ile studiują. Żadnego problemu podatnicy nie mają w rozliczeniach dotyczących dzieci niedorosłych, czyli dzieci w wieku szkolnym. Problem natomiast zaczyna się, kiedy dziecko zaczyna studiować. W tym okresie bardzo łatwo można stracić na nie ulgę. Wystarczy, że chcąc w jakimś sensie ulżyć rodzicom, dziecko podejmie jakąś pracę i przekroczy ustawowy limit lub, że będzie objęte stawką podatku liniowego. Generalnie odliczenie przysługuje rodzicom, których dzieci, w roku podatkowym, nie uzyskały dochodów podlegających opodatkowaniu. Z ulgi prorodzinnej skorzystają również rodzice dzieci studiujących za granicą oraz pobierających renty socjalne czy zasiłki pielęgnacyjne. Przy odliczaniu należy jednak pamiętać o kilku zasadach. Jeśli dziecko urodziło się w połowie roku to nie możemy odliczyć pełnej kwoty, ale tylko za tyle miesięcy, ile pozostało do końca roku. Podobnie będzie, gdy studiujące dziecko kończy naukę we wrześniu, to ulga należy się tylko za 9 miesięcy. W takich przypadkach odliczenia dokonujemy za pełny miesiąc, w którym nastąpiło to wydarzenie. Podatku na dziecko nie odliczamy, kiedy dziecko wstąpiło w związek małżeński przed ukończeniem 25 roku życia oraz kiedy zostało umieszczone w Domu Dziecka, zakładzie wychowawczym czy innej instytucji zapewniającej mu całodobowe utrzymanie.

Wśród nas żyją ludzie mniej sprawni, chorzy, poruszający się na wózka, którzy wymagają rehabilitacji, ciągłej opieki medycznej. Tacy ludzie , rozliczając roczny podatek mogą swój dochód w zeznaniu podatkowym pomniejszyć o koszty rehabilitacji.

Z ulgi podatkowej mogą skorzystać osoby mające rentę czy orzeczenie o niepełnosprawności. To ostatnie dotyczy dzieci do ukończenia 16 roku życia. Z ulgi na rehabilitację może skorzystać podatnik będący osoba niepełnosprawną lub podatnik, na którego utrzymaniu jest osoba niepełnosprawna. Podstawowym warunkiem odliczenia jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek, orzeczenia o niepełnosprawności wydanego przez lekarza orzecznika ZUS. Podatnik może skorzystać z odliczenia wydatków poniesionych na zakup leków, adaptację i wyposażenie mieszkania, zakup i naprawę potrzebnego sprzętu, dojazdów na zabiegi, do szkoły i na wiele innych czynności, które służą poprawie funkcjonowania osobie niepełnosprawnej. Pamiętać jednak należy, że podatnik musi przedstawić dowody poniesienia wydatków (faktury, rachunki, potwierdzenia przelewu itp.). Przedstawiciele Urzędu Skarbowego w każdej chwili, po złożeniu zeznania mogą zweryfikować zeznania podatnika niepełnosprawnego i jego opiekuna, więc musi on przedstawić dowody w postaci w/w dokumentów. Z ulgi tej mogą korzystać również opiekunowie osób niepełnosprawnych, a przede wszystkim ci, na których utrzymaniu są takie osoby. Warto zapoznać się ze szczegółowymi przepisami dotyczącymi odliczeń podatku dla osób niepełnosprawnych.

Obrót papierami wartościowymi w Polsce leży w gestii rynku papierów wartościowych, który jest częścią rynku kapitałowego. Emitowane papiery wartościowe mogą być sprzedawane i kupowane na rynku pierwotnym i wtórnym. Rynek pierwotny to taki, na którym emitent przeprowadza pierwsze transakcje, znajdując pierwszych właścicieli, a rynek wtórny to obrót walorami bez udziału emitentów, występują na nim inwestorzy i giełdy. Ewidencja długoterminowych papierów wartościowych wiąże się miedzy innymi z pojęciami: akcje i obligacje. Akacja to dokument stwierdzający uczestnictwo jej właściciela w kapitale spółki akcyjnej. Oznacza to prawo do udziału w zyskach do odpowiedniej części aktywów netto spółki akcyjnej w przypadku jej likwidacji. Akcja stanowi lokatę kapitału, a jej właściciela uprawnia do otrzymania korzyści, gdy kapitał spółki przynosi zysk. Jest więc kapitałowym papierem wartościowym. Dochód z akcji, czyli dywidenda jest wartością zmienną, co powoduje, że akcje określane są , jako papiery wartościowe o zmiennym dochodzie. Na rynku pierwotnym akcję określają dwie ceny – cena nominalna (widoczna na dokumencie poświadczającym jej wyemitowanie) oraz cena emisyjna ( oferowana przez emitenta). Innym papierem wartościowym jest obligacja. Obligacja stanowi kredyt długoterminowy zapewniający z góry zapewniony dochód w postaci oprocentowania niezależnie od wyników działalności emitenta. Zaliczana jest do wierzycielskich papierów wartościowych zwanych dłużnymi papierami wartościowymi.

W gospodarce polskiej jednostki prowadzące działalność wykorzystują leasing jako alternatywne, w stosunku do kredyt

ów, źródło finansowania środków trwałych i obrotowych. Upowszechnienie leasingu spowodował swobodny dostęp do niezbędnych środków trwałych i obrotowych bez konieczności ich natychmiastowego zakupu, minimalne zaangażowanie środków własnych oraz możliwość zdobycia środków na finansowanie działalności przy utrudnionym lub niemożliwym dostępie do kredytów. Przez umowę leasingu finansujący zobowiązuje się, w zakresie działalności swojego przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od naznaczonego zbywcy na warunkach określonych w tej umowie i oddać tę rzecz korzystającemu do używania albo używania i pobierania pożytków przez określony czas, a korzystający zobowiązuje się zapłacić finansującemu w uzgodnionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego. Innymi słowy leasingodawca przekazuje leasingobiorcy prawo użytkowania określonego dobra w określonym czasie, w zamian za określone płatności. W praktyce mamy do czynienia z dwoma rodzajami leasingu. Leasing operacyjny jest to forma dzierżawy środka trwałego przez czas trwania umowy. Po zakończeniu umowy środek ten zostaje zwrócony leasingodawcy. Drugim rodzajem leasingu jest leasing finansowy, czyli leasingodawca zakupuje wskazany przez leasingobiorcę środek trwały, stając się jego właścicielem, następnie przekazuje go na podstawie umowy leasingobiorcy.

Księgowanie operacji gospodarczych następuje w księdze głównej i w księgach pomocniczych. Zapisy na kontach księgo głównej są dokonywane zgodnie z zakładowym planem kont w kolejności chronologicznej, w porządku systematycznym. Na konta księgi głównej wprowadza się pod data otwarcia ksiąg rachunkowych salda początkowe aktywów i pasywów, a następnie dokonuje się zapisów za kolejne miesiące, zarejestrowanych uprzednio lub równocześnie w dzienniku. W rachunkowości wspomaganej komputerem zapisy dokonane na kontach księgi głównej przenosi się na wydruk lub na inny nośnik danych, nie rzadziej niż na koniec roku obrotowego. Konta ksiąg pomocniczych służą do szczegółowego określenia i uzupełnienia zapisów na kontach księgo głównej. Są one prowadzone w porządku systematycznym, określonym przez jednostkę w przyjętym przez nią do stosowania zakładowym planie kont jako wyodrębnione księgi, kartoteki, zbiory danych do wybranych kont księgi głównej. Suma sald początkowych i obrotów na kontach ksiąg pomocniczych stanowi saldo początkowe i obroty odpowiedniego konta księgi głównej. Mogą być one również prowadzone jako wyodrębniony system kont, uzgodniony z zapisami kont księgi głównej. Księgi pomocnicze muszą być prowadzone przy ewidencji środków trwałych, rachunków z kontrahentami, rozrachunków z pracownikami (imienne karty wynagrodzeń według wskaźników płac istotnych do obliczenia świadczeń z tytułu ubezpieczenia społecznego oraz podatków), operacji sprzedaży i zakupu, kosztów i innych składników majątku.