Księga główna i księgi pomocnicze
Księgowanie operacji gospodarczych następuje w księdze głównej i w księgach pomocniczych. Zapisy na kontach księgo głównej są dokonywane zgodnie z zakładowym planem kont w kolejności chronologicznej, w porządku systematycznym. Na konta księgi głównej wprowadza się pod data otwarcia ksiąg rachunkowych salda początkowe aktywów i pasywów, a następnie dokonuje się zapisów za kolejne miesiące, zarejestrowanych uprzednio lub równocześnie w dzienniku. W rachunkowości wspomaganej komputerem zapisy dokonane na kontach księgi głównej przenosi się na wydruk lub na inny nośnik danych, nie rzadziej niż na koniec roku obrotowego. Konta ksiąg pomocniczych służą do szczegółowego określenia i uzupełnienia zapisów na kontach księgo głównej. Są one prowadzone w porządku systematycznym, określonym przez jednostkę w przyjętym przez nią do stosowania zakładowym planie kont jako wyodrębnione księgi, kartoteki, zbiory danych do wybranych kont księgi głównej. Suma sald początkowych i obrotów na kontach ksiąg pomocniczych stanowi saldo początkowe i obroty odpowiedniego konta księgi głównej. Mogą być one również prowadzone jako wyodrębniony system kont, uzgodniony z zapisami kont księgi głównej. Księgi pomocnicze muszą być prowadzone przy ewidencji środków trwałych, rachunków z kontrahentami, rozrachunków z pracownikami (imienne karty wynagrodzeń według wskaźników płac istotnych do obliczenia świadczeń z tytułu ubezpieczenia społecznego oraz podatków), operacji sprzedaży i zakupu, kosztów i innych składników majątku.